Είμαι υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος, ζωόφιλος κλπ αλλά είμαι και κατά της εξαφάνισης των «γυναικών». Πρέπει να προστατέψουμε το είδος της όμορφης καλλονής, πάση θυσίας. Γυναίκα πρέπει να αφιερώνει χρόνο για τον εαυτό της. Καλώς η κακώς είναι δημιούργημα της κοινωνίας μας, είναι η συνήθεια μας και είναι μέρος του πολιτισμού μας. Οπότε τον ΠΟΥΛΟ αξύριστες και ιδρωμένες μασχάλες.

Κάποιοι, η καλύτερα να πω κάποιες θα νομίζετε πως είμαι ένας μαλάκας σεξιστής που θέλει την γυναίκα καταπιεσμένη στο να τηρεί τα αντρικά πρότυπα. ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΤΕΕΕΕΚΕΙ!!! Εφόσον και οι άντρες τις τελευταίες δεκαετίες δίνουν όλο και πιο πολύ έμφαση στην εμφάνιση τους και πόσο μάλλον στο σήμερα! Τηρούν επάξια τα πρότυπα και τις επιθυμίες των γυναικών. Άρα είμαστε πάτσι! Όσο δεν με θες εσύ άξεστο και βρομιάρη τόσο κ’ εγώ δεν σε θέλω αξύριστη και πατσαβούρα!

Η αλλαγή από μικρό και χαριτωμένο κοριτσάκι έγινε στην εφηβεία, τότε που άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ο κόσμος είναι σκληρός. Πως τα ζώα κακοποιούνται, πως τα παιδάκια πεθαίνουν από πείνα, πως ο άνθρωπος καταστρέφει την φύση, πως ο καπιταλισμός είναι υπέρμαχος όλου αυτού και πολλά πολλά άλλα

Με το δίκιο της άρχισε να αντιδράει. Όμως με λάθος τρόπο! Αντιδρούσε στους γονείς της, στους καθηγητές της και σε όποιον είχε κάποια εξουσία και το έκανε φανατικά. Ήθελε να ζει μονή και ανεξάρτητη με τα λεφτά του μπαμπάκα. Δεν θα δούλευε ποτέ σε μια κοινή δουλειά που στηρίζει τον καπιταλισμό, δεν θα δούλευε κάπου όπου υπάρχει υπερκατανάλωση, οπότε δηλώνει εθελόντρια σε διάφορες οικολογικές και περιβαλλοντικές ομάδες.

Μεγαλώνοντας χάνει την καρδιά μιας ακτιβίστριας και φοβάται να τα παρατήσει. Φοβάται να μην ανήκει κάπου και εξαιτίας ενός γκόμενου που έπαιζε κιθάρα σε κάποια random παραλία, καταλήγει σε κάποια αριστερή ομάδα. Λίγο οι χελώνες, λίγο η φωτιά και μια υπέρδιπλη σκηνή την έκαναν να ενταχθεί στα πιστεύω του πλανόδιου μουσικού. Τι ρομαντικό….

Όμως η σχέση τους δεν θα κρατηθεί για πολύ. Αυτός θέλει να πηδάει κ’ άλλες και αυτή δεν το δέχεται. Μερά με την μέρα γίνεται πιο στρίγκλα και αφήνει τον εαυτό της, αφήνει την θηλυκή πλευρά της και συνεχίζει πάλι ως εθελόντρια, όμως δίχως ακτιβιστική ψυχή. Καταντάει μια πατσαβούρα «γραφειοκράτης». Δηλαδή βαριέται που ζει και εμείς κάνουμε εμετό όταν την βλέπουμε…

Μάλλον φταίει ότι η θέληση της να αλλάξει τον κόσμο ήταν επιφανειακή. Το μόνο που πραγματικά θέλει είναι να ανήκει κάπου. Ααα και σαν να μην έφτανε αυτο, συνεχώς μας ζαλιζει τα παπαρια με την «λαθος ζωη» που κάνουμε και το παίζει και υπεράνω η μούφα ακτιβίστρια. ΡΕΕΕ ΟΥΣΤ!!!

Μπέρδεψα λίγο τα θέματα. Παρόλα αυτά έβγαλα το συμπέρασμα ότι: κάποιοι πάντα θα προσπαθούν και κάποιοι άλλοι μένουν στο θέλω… και στο κάτω κάτω ο καθένας είναι έτσι όπως γουστάρει. Δεν θα τον αλλάξω εγώ, επειδή δεν συμφωνώ με την στάση του και θέλω να ξεράσω πάνω του!

Advertisements