Μια χώρα που γέννησε την δημοκρατία, την επιστήμη, που δημιούργησε το θέατρο και την μυθολογία και τέλος πάντων είναι αυτή που προσέφερε πολιτισμό σε όλον τον κόσμο, σήμερα χειραγωγείται με τα συμφέροντα άλλων. Είναι άδικο να μην μπορεί να σηκώσει το ανάστημα της και μάλλον είναι και αδύνατο όσο η πηγή του προβλήματος βρίσκεται στο εσωτερικό της. Πως να καταπολεμήσεις κάτι το οποίο εσύ δημιούργησες και που είναι ένα κομμάτι σου?

Αν πάμε στην βάση του προβλήματος όλα ξεκινάνε από την έλλειψη παιδείας. Όμως τι στερεί την παιδεία από μια χώρα? Παράγοντες της καταστροφής είναι πολλοί, αλλά δεν είναι της παρούσης. Συνεχίζω με την αρχική ιδέα…

Όλη αυτή η σκατένια κατάσταση δημιουργεί κάποιες κατηγορίες ατόμων που βλάπτουν το σύνολο και ένα σημαντικό πρόβλημα είναι ο απολίτιστος «Προεδρος». Είναι ένας εκ των πολλών πρωτεργατών της Ελληνικής καταστροφής. Μπορεί και επηρεάζει την γνώμη μιας μικρής κοινωνίας χωρίς να έχει την απαραίτητη γνώση, αξίες και αρχές. Απλώς έχει την πειθώ στους ανθρώπους δίχως κάποια μόρφωση, με αποτέλεσμα να του θέτουν ένα σημαντικό ρόλο ανάμεσα τους. Ασκεί «προεδριλίκι», όμως το κάνει για τα συμφέροντα άλλων νομίζοντας ότι έτσι θα εξασφαλίσει μια θέση στα σαλόνια.

Ο λεγόμενος πρόεδρος έχει ταλέντο στο να παπαγαλίζει με άνεση, όμως η πραγματικότητα είναι πικρή γι’αυτόν και τους όμοιους του, καθώς οι άνθρωποι που τον ψηφίζουν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΕΣ! Είναι ευκολόπιστα θύματα! Όταν κάνουν λάθος και το νιώσουν στο πετσί τους, δεν θα το επαναλάβουν (κατά κάποιο τρόπο). Ναι μεν θα ψηφίσουν το ίδιο σκηνικό όμως με διαφορετικό πρόσωπο. Έτσι θα αντικατασταθεί από τον επόμενο Γκαουγκαγκα πρόεδρο και θα πάρει την κάτω βόλτα. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ! Εγκλήματα εις βάρος αυτών που σε εμπιστεύτηκαν τιμωρούνται (αμφισβητήσιμο)!

Οπότε ο πρώην πρόεδρος είναι ένας άνεργος μεσήλικας σε αναζήτηση εργασίας. Ψάχνει κάτι που δεν απαιτεί κανένα προσόν και καμία ικανότητα και το λέγειν του… πάει λέγοντας. Πλέον απευθύνεται σε άλλα στρώματα και σε άλλα αυτιά. Αλλάζει κόμμα και τα πολιτικά του πιστεύω προκειμένου να γυρίσει στα παλιά, όμως αν είσαι απλά το τσιράκι κάποιων δεν υπάρχει γυρισμός στον κόσμο της διαφθοράς. Κανένας δεν σε χρειάζεται και κανένας δεν σε πιστεύει.

Στην καλύτερη περίπτωση θα αυτοκτονήσει. Στην χειρότερη θα συνεχίζει να ζει δίχως αξίες και με κανει να τον λυπάμαι… ίσως να μην είναι το κεφάλι που πρέπει να κοπεί. Αλλά αν το καλοσκεφτούμε? Μπορεί να μην είναι η ριζά του προβλήματος όμως είναι ένα κομμάτι του. Από κάπου δεν πρέπει να ξεκινήσουμε?

 

Advertisements